ياس بوي مهرباني مي دهد ... عطر دوران جواني مي دهد * ياس ها يادآور پروانه اند ... ياس ها پيغمبران خانه اند * ياس ما را رو به پاكي مي برد ... رو به عشقي اشتراكي مي برد * ياس در هر جا نويد آشتي ست ... ياس دامان سپيد آشتي ست * در شبان ما كه شد خورشيد؟ ياس ... بر لبان ما كه مي خنديد؟ ياس * ياس يك شب را گل ايوان ماست ... ياس تنها يك سحر مهمان ماست * بعد روي صبح، پرپر مي شود ... راهي شبهاي ديگر مي شود * ياس مثل عطر پاك نيّـت است ... ياس استنشاق معصوميّـت است * ياس را آيينه ها رو كرده اند ... ياس را پيغمبران بو كرده اند * ياس بوي حوض كوثر مي دهد ... عطر اخلاق پيمبر مي دهد * حضرت زهرا دلش از ياس بود ... دانه هاي اشكش از الماس بود * داغ عطر ياس زهرا زير ماه ... مي چكانيد اشك حيدر را به چاه * عشق محزون علي ياس است و بس ... چشم او يك چشمه الماس است و بس * اشك مي ريزد علي مانند رود ... بر تن زهرا: گل ياس كبود * گريه آري گريه چون ابر چمن ... بر كبود ياس و سرخ نسترن *